Onderzoekers stellen voor om dit waterreservoir eerst te bestuderen en te begrijpen alvorens het als hulpbron te exploiteren.
Een team van wetenschappers heeft het bestaan bevestigd van een enorme zoetwatervoorraad die verborgen ligt onder de zeebodem voor de oostkust van de Verenigde Staten. Volgens de eerste schattingen zou het volume voldoende zijn om een stad ter grootte van New York ongeveer 800 jaar lang van water te voorzien, waardoor het een van de grootste ondergrondse reservoirs is die tot nu toe in oceanische omgevingen zijn geïdentificeerd.
Analyses suggereren dat deze watermassa ongeveer 20.000 jaar geleden, tijdens de laatste ijstijd, toen grote ijskappen het gebied bedekten, is opgesloten. Hoewel er nog meer onderzoek nodig is, lijkt het reservoir zich uit te strekken van de kust van New Jersey tot het noorden van Maine.
Hoe hebben ze het enorme waterreservoir ontdekt?
De bevestiging kwam na een wetenschappelijke expeditie die afgelopen zomer voor de kust van Massachusetts werd uitgevoerd. Het project, bekend als Expedition 501, duurde drie maanden en maakte het mogelijk om ongeveer 50.000 liter water te onttrekken uit drie punten tussen 30 en 50 kilometer uit de kust, in de buurt van de eilanden Nantucket en Martha’s Vineyard.
De onderzoekers boorden tot ongeveer 400 meter onder de zeebodem en vonden een dikke laag sediment verzadigd met zoet water, gelegen onder een andere, meer zoute laag en afgesloten door klei en slib. Deze “afdichting” fungeert als een natuurlijke barrière die voorkomt dat zeewater zich gemakkelijk met het reservoir vermengt.
Al in de jaren zestig en zeventig had de Geologische Dienst van de Verenigde Staten (USGS) tijdens onderzoek naar minerale en energiebronnen een ongebruikelijke aanwezigheid van zoet water onder de oceaan ontdekt.
“In de jaren tachtig bedachten enkele leden van de USGS hoe dat zoete water daar terecht zou kunnen komen. Daarna kwam de situatie een tijdje tot stilstand; niemand sprak erover”, vertelde Brandon Dugan, wetenschappelijk mededirecteur van de expeditie, aan Live Science. In 2003 werden deze gegevens herontdekt en werden drie ideeën voorgesteld over hoe zoet water op de bodem van de oceaan terecht kan komen.
Hoe is het waterreservoir ontstaan?
De chemische en fysische tests die tot nu toe zijn uitgevoerd – waaronder analyses van koolstof, isotopen en edelgassen – wijzen erop dat het grootste deel van het water afkomstig is van het smelten van oude gletsjers. Tijdens de laatste ijstijd bedekten enorme ijskappen een groot deel van Noordoost-Amerika en oefenden ze voldoende druk uit om het smeltwater naar de ondergrond te persen, waar het onder sedimentlagen vast kwam te zitten.
Wetenschappers denken ook dat er een secundaire bijdrage van regenwater kan zijn geweest, vooral in de gebieden voor de gletsjerfronten. De hypothese dat het water afkomstig was uit hoge bergen in de buurt van de kust werd daarentegen verworpen, aangezien New England geen topografie heeft die een dergelijke massale infiltratie bevordert.
Op het punt dat het dichtst bij de kust ligt, bevat het water slechts een deel zout per duizend, de maximale limiet die als veilig wordt beschouwd voor menselijke consumptie. Naarmate de afstand toeneemt, neemt het zoutgehalte toe, maar zelfs in de meest afgelegen gebieden blijft het aanzienlijk lager dan dat van zeewater.
Kan het ontdekte water worden benut?
De onderzoekers benadrukken zelf dat het huidige doel niet is om het reservoir te exploiteren, maar om het te begrijpen. Het team blijft monsters analyseren om de omvang ervan nauwkeuriger te schatten, de aanwezige micro-organismen te bestuderen, de porositeit van de sedimenten te evalueren en de geologische lagen waarin het zich bevindt nauwkeuriger te dateren.
Voor wetenschappers ligt de belangrijkste waarde van de vondst in de informatie die deze oplevert. Inzicht in hoe deze reservoirs worden gevormd en behouden, kan van cruciaal belang zijn voor toekomstige beslissingen over waterbeheer, vooral in een context van toenemende druk op de watervoorraden in veel regio’s van de wereld.
“Ons doel is om inzicht te verschaffen in het systeem, zodat als iemand het moet gebruiken, hij over informatie beschikt om mee te beginnen, in plaats van een slecht geïnformeerde beslissing te nemen”, legt Brandon Dugan uit.
