De ontdekking onthult een zeer oude menselijke bewoning.
Al decennialang werken archeologen over de hele wereld geduldig, centimeter voor centimeter, in de hoop sporen te vinden die helpen begrijpen hoe onze voorouders leefden. Daarom is het des te verrassender dat, ver van een professionele opgraving en bijna bij toeval, een jongen van amper 11 jaar oud een duizend jaar oud relikwie heeft gevonden op het land van zijn familie.
Het gaat om een ontdekking die licht werpt op het verre verleden van de gemeente Ayguesvives (Haute-Garonne), ten zuiden van Toulouse. Achter deze uitzonderlijke vondst gaan de jonge Alexandre en zijn grootvader schuil, beiden lid van SHEPA, de Vereniging voor de Studie van de Geschiedenis en het Erfgoed van Ayguesvives, en dankzij hen is een veel oudere menselijke bewoning aan het licht gekomen dan tot nu toe werd aangenomen.
De teruggevonden schat bestaat uit een verzameling prehistorische voorwerpen die ongeveer 450.000 jaar oud zijn. Het gaat meer bepaald om negen gesneden werktuigen, voornamelijk bewerkte keien die technisch bekend staan als “choppers” of hakmessen, waarvan de sneden door middel van percussie zijn verkregen, aldus La Dépêche. Ze variëren in grootte van 10 tot 23 centimeter.
Eenvoudige maar verrassende stukken
Deze stukken dateren uit het vroeg-paleolithicum en getuigen van rudimentaire steentechnieken die werden gebruikt door menselijke groepen die in zeer oude tijden in het gebied leefden. Naast de bewerkte kiezelstenen hebben de ontdekkers een gepolijste bijl gevonden die relatief ouder is, gedateerd rond 6000 v.Chr. Deze bijl stamt uit het Neolithicum en wijst op de aanwezigheid van agrarische en sedentaire gemeenschappen in de omgeving in latere periodes.
De combinatie van stukken uit verschillende periodes wijst op een bewoning van het gebied gedurende millennia.
De stukken werden aan professionele archeologen voorgelegd, onderzocht en de resultaten zijn gebundeld in wetenschappelijke publicaties die de authenticiteit en datering van de voorwerpen bevestigen. Hoewel de stukken eenvoudig zijn, is hun belang gelegen in het documenteren van de lange geschiedenis van menselijke bewoning in een regio die vanuit archeologisch oogpunt nog weinig bekend is.
De vindplaats ligt op het plateau van Saurine-Beauregard, een bijzonder gunstige omgeving: met een lichte helling, goede blootstelling aan de zon, een witte, lichte bodem en de nabijheid van een beek en een oude lokale drinkplaats. De combinatie van deze factoren verklaart waarom de plaats herhaaldelijk werd bewoond en gebruikt door zeer oude menselijke bevolkingsgroepen gedurende lange perioden.
Naast de wetenschappelijke waarde heeft de geschiedenis ook een sterk menselijk aspect, aangezien de vondst voortkomt uit de nieuwsgierigheid van een kind dat met zijn grootvader aan het wandelen was en merkte dat een kiezelsteen “niet normaal” was. Deze vondst herinnert ons eraan dat archeologie kan beginnen met een simpele nieuwsgierige blik en dat het lokale erfgoed nog steeds van cruciaal belang is om onbekende hoofdstukken uit het verleden bloot te leggen.
