Dit unieke en onschuldige gebaar heeft een achtergrond in de psychologie.
Er zijn kleine gebaren en fysieke vaardigheden die onschuldig lijken, maar die binnen de psychologie en genetica bijzondere nieuwsgierigheid wekken. Een daarvan is het krullen van de tong.
Beter bekend als het buigen van de tong in een “U”-vorm, is dit al jaren een favoriete bezigheid in klaslokalen, en hoewel het voor sommigen misschien gewoon een rariteit is, vragen anderen zich af of er iets achter zit.
Vroeger geloofde men dat het volledig buigen van de tong een erfelijke eigenschap was.
Het medium OKdiario publiceerde recente studies van de Universiteit van Oxford die deze overtuiging ontkrachten.
Anderzijds benadrukken ze dat, vanuit het oogpunt van de neuropsychologie, het omkrullen van de tong een nauwkeurige controle vereist van de tongspieren en het zenuwstelsel, met name de hypoglossuszenuw. Deze coördinatie kan efficiënter zijn bij mensen met een grotere fijne motoriek, wat in sommige studies in verband is gebracht met een beter emotioneel beheer en een groter lichaamsbewustzijn. Vanuit psychologisch oogpunt zouden deze mensen kunnen opvallen door hun creativiteit en hun bereidheid om nieuwe dingen te proberen.
Het buigen van de tong is geen functionele noodzaak; daarom hebben degenen die dit doen vaak al vanaf hun kindertijd op speelse wijze met hun lichaam geëxperimenteerd, wat verband houdt met een onderzoekende mentaliteit en een open houding ten opzichte van ontdekkingen.
