Hij heeft geen prijs gewonnen en ook geen loterijticket ingeleverd. In zeven jaar tijd ruimde Damian gewoon straten en festivalterreinen op, recyclet meer dan 450.000 blikjes en flessen – en eindigt met een eigen huis. Dit is een nuchter, maar verrassend inspirerend verhaal dat laat zien wat er gebeurt als je volhoudt met iets wat iedereen om je heen weggooit.
Korte samenvatting: een man van de Central Coast (Australië) begint in 2017 lege blikjes en flessen te verzamelen. Hij combineert het met vrijwilligerswerk op muziekfestivals, levert uiteindelijk meer dan 450.000 stuks in en haalt zo ruim 46.000 dollar op. Genoeg om de aanbetaling te doen voor een kleine vissershut met twee slaapkamers. Onderweg ontdekt hij hoeveel spullen én voedsel mensen laten liggen – en besluit zijn nieuwe huis zoveel mogelijk met gerecyclede vondsten in te richten.
Het systeem achter zijn “blikjes-huis”: zo werkte het echt
Op papier lijkt het bijna te simpel: je levert een verpakking in en krijgt 10 cent terug. Maar in de praktijk komen er keuzes en routine bij kijken. Hieronder zie je in één oogopslag hoe zijn aanpak verschilt van “gewoon afval weggooien”.
Vergelijking: gewone festivalbezoeker vs. Damian op hetzelfde terrein
| Aspect | Gewone bezoeker | Damian’s aanpak |
|---|---|---|
| Aandacht voor afval | Gooit weg / laat liggen | Ziet elk blikje als een klein “project” |
| Tijdsindeling | Alleen genieten van optredens | Combineert genieten met opruimen en sorteren |
| Positie op festival | Voor het podium | Voor én ná het concert tussen de rijen afval |
| Wat hij mee naar huis neemt | Misschien een T‑shirt of polsbandje | Blikjes, flessen, kampeerspullen, hoeden, lichtslingers |
| Resultaat na 7 jaar | Alleen herinneringen | Herinneringen + ruim 46.000 dollar + eigen huis |
Op basis van zijn verhaal valt op dat hij nooit spreekt over “snel rijk worden”. Hij spreekt over jaren van dezelfde, eenvoudige beweging: bukken, oprapen, sorteren, inleveren. Precies dat maakt het zo concreet en geloofwaardig.
Wat je leert van zijn routine: materialen en “tools” die hij gebruikte
Je hebt geen speciale machines nodig om dit soort project te beginnen, maar in de praktijk gebruikte hij steeds dezelfde basisset. Niet spectaculair, wel doordacht.
Wat kwam steeds terug in zijn verhaal:
- Grote stevige vuilniszakken of bouwzakken
- Werkhandschoenen (vooral bij glasscherven en kapotte blikjes)
- Zaklamp of hoofdlamp voor na afloop van concerten
- Fluorescerend hesje bij vrijwilligerswerk
- Toegang tot statiegeldmachines zoals “Return and Earn”-containers
- Basisopslag: een hoek in huis of schuur om zakken tijdelijk te bewaren
Op festivals komen daar vaak nog dingen bij die hij níet verwachtte te verzamelen: kampeerspullen die achterblijven, lichtslingers, cowboyhoeden, soms zelfs nog ingepakt voedsel.
Stap voor stap: hoe zijn zeven jaar eruitzagen
Stap 1. Een eerste blikje is geen toeval, maar een test
In 2017 begint Damian met wat velen één keer doen: hij raapt wat blikjes van straat, levert die in bij een automaat en kijkt wat er gebeurt.
Hij ontdekt twee dingen:
- Het systeem betaalt consequent 10 cent per verpakking.
- De hoeveelheid afval om hem heen is elke dag opnieuw groot genoeg om ermee door te gaan.
Op praktijkniveau merk je dat hier vaak de grootste drempel ligt: de meeste mensen stoppen na één of twee keer, hij besluit juist om ermee door te gaan.
Stap 2. Hij kiest zijn “jachtterrein”: muziekfestivals
Australië telt meer dan 500 muziekfestivals per jaar. Damian is zelf fan van live muziek en besluit iets wat veel mensen over het hoofd zien: hij combineert zijn passie met vrijwilligerswerk.
- Hij meldt zich aan als vrijwilliger op festivals.
- In ruil daarvoor krijgt hij vaak een toegangspas en een duidelijk taakgebied.
- Tijdens lange werkdagen – opruimen rond het podium, langs rijen tenten – verzamelt hij duizenden blikjes en flessen.
Opvallend detail uit zijn verhaal: “Ik heb zoveel beroemde mensen ontmoet, gewoon door voor het podium schoon te maken.” Dit laat zien dat zijn “bijproject” hem ook onverwachte ervaringen oplevert, naast alle zakken vol verpakkingen.
Stap 3. De onverwachte bijvangst: kampeerspullen en lichtslingers
Na een paar jaar merkt hij een patroon dat op veel grote evenementen voorkomt:
- Mensen laten tenten en kampeerspullen achter.
- Lichtkettingen en decoratie verdwijnen niet mee naar huis.
- Hoeden, kussens en stoeltjes blijven rondslingeren.
In plaats van alles als waardeloos afval te zien, begint Damian bruikbare spullen te scheiden. Op de lange termijn vormt dit de basis voor de inrichting van zijn nieuwe huis: gerecyclede meubels en accessoires met elk hun eigen verhaal.
“Op de praktijk zie je dat de stap van ‘rommel’ naar ‘materiaal’ vooral in je hoofd zit,” is een les die je uit zijn ervaring kunt trekken.
Stap 4. 450.000 stuks: hoe hij het volhield
Zeven jaar lang blijven bukken voor blikjes vraagt meer dan alleen spierkracht. Op basis van zijn relaas is dit wat hem overeind hield:
- Vaste routine
- Telkens dezelfde machines gebruiken (NSW Return and Earn).
- Op vaste momenten zakken wegbrengen, in plaats van te wachten tot alles zich ophoopt.
- Motivatie uit concrete vooruitgang
- Hij ziet de teller op de automaat oplopen.
- Online rekenen mensen voor de grap zijn dag- en weekloon uit (18 dollar per dag, 126 dollar per week), wat het project ineens tastbaar maakt.
- Doel voor ogen houden
- Vanaf een bepaald moment wordt duidelijk: dit wordt niet alleen een “schone stoep”, maar de aanbetaling voor een eigen huis.
Veel mensen onderschatten hoe belangrijk een einddoel is bij eentonig werk. In zijn geval staat er aan het eind geen abstract “succes”, maar een kleine vissershut met twee slaapkamers.
Stap 5. De sprong: van berg blikjes naar een eigen huis
Na zeven jaar staat de balans op:
- Meer dan 450.000 blikjes en flessen ingeleverd.
- Een opbrengst van 46.000 dollar (ruim 41.000 euro).
- Genoeg voor de aanbetaling van een eenvoudig, maar eigen huis aan de kust.
Internetgebruikers berekenen achteraf dat zijn “uurloon” bescheiden is. Maar daar draait zijn verhaal opvallend genoeg niet om. Zijn project heeft intussen ook:
- Straten en festivalterreinen schoner gemaakt.
- Tonnen aan materiaal opnieuw in de kringloop gebracht.
- Een blijvende mindset gecreëerd: hij ziet verspilling nu overal.
In interviews vertelt hij dat hij sindsdien zijn nieuwe woning bewust met tweedehands en gerecyclede meubels inricht. Niet als modetrend, maar uit gewoonte – hij is gewend geraakt in alles iets bruikbaars te zien.
Stap 6. Confrontatie met verspilling: eten, spullen, alles
Een van de meest opvallende momenten uit zijn verhaal is geen blikje, maar een maaltijd. Tijdens een festival neemt hij een grote hoeveelheid achtergelaten eten mee naar huis – genoeg houdbare producten om weken van te leven.
Dit dwingt hem tot een ongemakkelijke conclusie die hij openlijk benoemt:
“Er is momenteel zoveel verspilling, we leven in een wegwerpmaatschappij.”
In de praktijk zie je dat terug in:
- Ongeopende verpakkingen die in de afvalzak belanden.
- Kampeersets die maar één weekend worden gebruikt.
- Decoratie die na één feest in de container verdwijnt.
Zijn manier om daarmee om te gaan is verrassend rustig: hij blijft gewoon doen wat hij al deed. Opruimen, sorteren, hergebruiken – maar nu in en rond zijn eigen huis.
Lessen uit zijn verhaal voor je eigen dagelijks leven
Het project van Damian is extreem in aantal blikjes, maar de principes zijn herkenbaar klein:
- Eén routine, heel lang volhouden kan iets groots opleveren.
- Vrijwilligerswerk kan onverwachte deuren openen (ervaringen, spullen, contacten).
- Wat voor anderen “rommel” is, kan voor jou een bouwsteen worden – soms letterlijk.
Veel mensen wachten op een groot idee. In zijn geval was het idee zo simpel dat het bijna te alledaags klinkt. De kracht zat niet in de originaliteit, maar in de uitvoering: zeven jaar lang hetzelfde doen, totdat er een huis staat.
Lijfspreuk uit de praktijk: “Je huis begint soms met één blikje”
Zijn verhaal eindigt niet met applaus, maar met een soort rustige routine:
- Hij woont in zijn kleine vissershut.
- Hij richt deze stap voor stap in met gerecyclede meubels en gevonden spullen.
- Hij blijft straten en festivalterreinen afzoeken, niet uit noodzaak, maar uit gewoonte.
Voor wie dit leest in 2026 is dat misschien de meest herkenbare boodschap: je hoeft niet alles in één keer te veranderen. Maar als je iets kiest wat je jaren wílt blijven doen, kan het op een dag letterlijk de sleutel naar je voordeur worden.
FAQ: veelgestelde vragen over dit opmerkelijke verhaal
1. Hoeveel tijd kostte het hem om die 450.000 blikjes te verzamelen?
Hij deed er ongeveer zeven jaar over, naast een fulltime baan. Een deel van de tijd besteedde hij als vrijwilliger op festivals, waar in korte tijd veel verpakkingen te vinden zijn.
2. Heeft hij alleen blikjes en flessen verzameld?
Nee. Naast verpakkingen nam hij ook bruikbare kampeerspullen, lichtslingers en andere achtergelaten voorwerpen mee. Daarmee richt hij nu stap voor stap zijn huis in.
3. Doet hij dit nog steeds nu hij een huis heeft?
Ja. Volgens zijn eigen woorden blijft hij straten en concertpaden afstruinen. Wat als “bijproject” begon, is een vaste gewoonte geworden – en een manier om niet meer langs verspilling heen te kijken.
